نوای دل

نامزد شدم

nawaedil — Sat, 14 Nov 2009 10:53:15 GMT

می‏گویند: شرین‏ترین و پُرخاطره‏ترین مرحله‏ی زنده‏گی انسان، دوران نامزدی او‏ست.

رفتم تا این مرحله را به تجربه بنشینم.

بعد از چند سال عاشقی، دلهره، اضطراب، حسادت‏ها، بی‏قراری و بی‏خوابی، سر انجام دیروز، تمام هست و بودم را به حلقه‏ای بستم که اکنون درخشش‏اش: زیباترین لحظه‏ها را در زنده‏گی‏ام رقم می‏زند. عشق: دام ملکوتی است. اقلن (اقلاً) یک بار هم که شده، خود را در این دام بیاندازید و ببندید.

ممنون از تمام دوستانی که حضور یافتند و ممنون از یاران و عاشقانی که حضور نداشتند، اما در آنجا، نفس کشیدند و این محفل را به پُرخاطره‏ترین روز در زنده‏گی‏ام مبدل ساختند.

این هم تحایفی از بزرگمردانی که عشق و زنده‏گی را برایم آموختند و این رویداد بزرگ زنده‏گی‏ام را را با اینکه حضور نداشتند، رنگین و به قول فرهاد دریا (عشقی) ساختند:

بارق شفیعی

هانور، جرمنی

زان پیش کاید از پس مُرداد مهرگان

بر شاخه‏ی بُلند یکی گُلبن جوان

گل غنچه‏های تازه‏ی اُمید سر کشید،

هرگز گزندِ بادِ مخالف بر آن مباد!...

هر برگ‏اش آیتی‏ست،

آیت: عنایتی

کز لطف روزگار باشد روایتی،

وز هستیِ پُر از شرف و عشق و افتخار!

یا رب همیشه باد شگوفان و بر مراد

«دیدار» با «بهشته» چنان غنچه‏های شاد!

بارق شفیعی

اکتوبر 2009

هانور جرمنی

دلم گرفته است

nawaedil — Wed, 28 Oct 2009 04:59:15 GMT

برای کابل می تپم. از آن دور نشوید. ظالم خیلی درد می دهد

مسافر گشته ام، نزدم دلم نیست

همه حور و پری اما گلم نیست

خدایا! قصر و قیصار و جهانت

به خوبی گرد شهر کابلم نیست

س.د.شفیعی

۲۸ اکتوبر. سیم ریپ کمبودیا

دموکراسی

nawaedil — Mon, 12 Oct 2009 01:46:15 GMT

دوباره جنگ و بربادی بخواهی

نه عمران و نه آبادی بخواهی

چنان بد می‏شود این دُمکراسی

که آزادی ز آزادی بخواهی

خدا حافظ

nawaedil — Fri, 07 Aug 2009 08:50:15 GMT

درود بر همه‏گان!

بعد از قرنی بر گشتم. میدانم که ملامتم و گنهکار. آخر خودم نبودم. مرا از من گرفته بودند. تازه کم کم دارم خودم را می‏یابم. خُب...

بعداً برای تان می‏نویسم.

اما حالا، شعری از شاعرِ ناهید (هادی میران) را که مونس و انیس شبهایم بود، با صدای خود می‏گذارم.

کاستی ها را بر من ببخش، میران بزرگ!

برای شنیدن، به روی خداحافظ کلیک کنید.

خدا حافظ

به پیشواز روز مادر

nawaedil — Sun, 10 May 2009 16:12:15 GMT

به مادرم

ای مقدس ترین! روزت مبارک باد!

نگاهت نور از چشمانِ شاعر

وجودت‏ات پاره‏یی از جانِ شاعر

خدا خود شاعر ِ دیوانِ هستی

و تو... شهکار در دیوانِ شاعر

***

زمین و آسمان از سر نویسم

نظام و خلقتِ دیگر نویسم

اگر باری شوم قادر به خلقت!

تمام هستی را مادر نویسم

س.دیدار شفیعی

۱۰/۵/۲۰۰۹

دو تصنیف

nawaedil — Tue, 28 Apr 2009 14:02:15 GMT

دو تصنیف دیگر، از مجموعه‏یی:

بارق شفیعی در حنجره‏های طلایی

عشق من، امید من! امشب که مستم، با تو هستم، می‏پرستم:

مران ز خویشم، مرو ز پیشم چشمان مست‏ات، ای دلم به دست‏ات.

تصنیف: بارق شفیعی تصنیف: بارق شفیعی

صدا: رحیم ساربان صدا: وحید قاسمی (خواننده‏ی اصلی استاد آرمان)

باز آمدم ...

nawaedil — Sun, 05 Apr 2009 10:17:15 GMT

سلام بر عزیزانی که در این غیبت نسبتاً طولانی‏ام، تا کلبه‏ام قدم رنجه کردند و فراموشم نکردند.

دیرگاهیست به اینجا سر نزدم و نتوانستم پیام‏های دوستان را پاسخ بنویسم که شرمنده و خجالت شان استم. اما باور کنید! گرفتاری های روزگار چنان به من و روزمره‏گی هایم تنیده است که گاهی فراموش می‏کنم، کی استم. تحصیل رزق حلال در فضای که روز به روز از بوی متعفن سرمایه‏داری انباشته می‏شود، تلاش برای ایجاد و تأسیس (انجمن دانشجویان ژورنالیست دانشگاه‏ی کابل)، ترم یا همان سمستر آخر دانشگاه، مسوولیت هفته‏نامه‏ی راهیان ژورنالیزم، حروفچینی و ویرایش کتاب ارتباطات و وسایل ارتباط همه‏گانی (اثر پژوهشی یکتن از استادان خوب و مجربم پوهنمل میر عزیز احمد فانوس که بیشتر اندوخته های علمی و فنی این رشته را مدیون ایشانم)، کار های عملی، پایان نامه‏ی تحصیلی، سر و کله زدن با جزوه های قرون اوسطایی دانشگاه ... همه و همه، مرا، از من به عاریت گرفته اند. (این «عاریت» تکرار است، اما خوشم می‏آید)

راستی، تبریک! این زمستان خشک و خزان‏مانند هم گذشت و خجالتش به زمین های تف زده‏یی زراعتی و دریا... می‏بخشید! به (جرِ کابل) که گاهی دریا می‏گویندش، ماند.

در این سه ماه تعطیل، روح عاشقانه‏ام کمتر نفس کشید و بیشتر، آدم درونم به فریاد برخاست و با من دست و پنجه‏ای نرم کرد. نتیجه‏ی این درگیری، زادن مجموعه‏ی کوچک و داغی شد که آنرا (میوه های ممنوع) نام کردم. هرچند دوستانی زیادی، از جمله دو دوست خوب و دانشمندم (مسعود کوهستانی و داکتر رحیم) خیلی تشویقم کردند، تا چند تا از این میوه ها را به روی سفره‏ی (نوای دل) بچینم، اما بنا بر دلایلی، خوردن و چشیدن این میوه ها را تا دو سال دیگر (ممنوع) اعلام کردم. خطرناک اند و سمی. اما بعد از دلو 1389 (فیبروری 2011) که در هوای بدون سرمه، نفس خواهم کشید، این میوه ها را، تعارف خواهم کرد و برای ادامه‏اش، گلوگاه‏ام را خواهم درید. نه اینکه محافظه‏کارم، ولی اینجا، نخست می‏کُشند و بعد جُرم را می‏پُرسند. دوست ندارم هنگامی توجیهی از من بخواهند که دیگر، صدای برای پاسخ نداشته باشم. (نهاد های حقوق بشری و نمی‏دانم ژورنالیستی و چی و چی که خودم نیز عضویت دو – سه تای آنرا دارم، به قول دوستان ایرانی ما "همه کَشک اند". نه اینکه خواب اند و بی‏کار. استند و گاهی خیلی گلوپاره‏گی هم می‏کنند، ولی متأسفانه، دیده و شنیده نمی‏شوند.)

به هر حال! خوشحالم که فرصتی یافتم تا بیایم و عرض ادب و حرمتی کنم.

باز هم تشکر می‏کنم از دوستانی که برایم نوشتند، هرچند پاسخی نگرفتند، اما باز هم، آمدند و نوشتند. قربان دستان تان.

تا بروز بعدی ایام به کام تان باد

کوتاه

nawaedil — Fri, 20 Feb 2009 14:12:15 GMT

سلام!

روزگارم شعرم را به عاریت گرفت.

ناشاعرانه‏تر از همیش نفس می‏کشم.

تا بهار، ناموزونم.

بعد آن، یا یک دیوان شعر انفجار خواهم کرد

و یا بی غزل، انتحار.

شوخی بود. جدی نگیرید.

اما حالا یک هایکوواره ی کوتاه تا بعد...

چنان شاشید! در ذهن ِ مسلمان،

که از فرطِ تقدس:

قرآنش منفجر شد.

بارق شفیعی مهمان استودیوی شماره هفت

nawaedil — Wed, 21 Jan 2009 09:38:15 GMT

این برنامه را اینجا می توانید بشنوید :ـ

بارق شفیعی، مهمان استدیوی شماره هفت

سلام !

امیدوارم دوستان، شنیدن این برنامه را در هفته های آینده از رادیو بی بی سی فراموش نکنند!

( آگهی برنامه‏ی روز هفتم، از سایت بی بی سی )

بارق شفیعی مهمان استودیوی شماره هفت

محمد حسن بارق شفیعی

این هفته در برنامه استودیوی شماره هفت از محمد حسن بارق شفیعی شاعر، روز نامه نگار و هنر پیشه تیاتر دعوت کرده ایم تا به سوالات شما جواب دهد.

بارق شفیعی در سال ۱۳۱۰ خورشیدی در کابل زاده شد .بعد از ختم تحصیلات متوسطه، کارش با قلم و نوشتن افتاد . بیشترینه کار های بارق شفیعی در زمینه شعر است که با انتشار کتاب (ستاک) در سال ۱۳۴۲ خورشیدی هواخواهان و دلبسته‏گان بی شمار یافت.

دو مین دفتر شعری بارق ( شهر حماسه) نام دارد که در سال ۱۳۵۸ به چاپ رسید.

(دوران ساز ) سومین مجموعه شعری بارق شفیعی است که در سال ۱۳۵۹خورشیدی به خط سریلیک در تاجیکستان به چاپ رسید.

چهارمین اثر او به نام (میلاد انقلاب) در سال ۱۳۶۶ خورشیدی منتشرشد.

ادب شناس فقید و پر اعتبار ( خال محمد خسته ) در تذکره‏ی معروف خویش به نام ( معاصران سخنور ) بارق شفیعی را برای نخستین بار، به عنوان شاعر شعر نو در افغانستان معرفی کرد.

خسته دو شعر او را به نامهای ( شبستان قبرها ) که از لحاظ شکل و محتوا به کلی نو بودند و در مسابقه ادبی حایز جایزه" رحمان بابا" شده بود و همچنین شعر ( همسفر ) او را که در واقع از لحاظ شکل قدرت شاعر را در سرایش شعر کلاسیک نشان می داد، به عنوان نمونه به نشر سپرد.

زمان پخش :

این برنامه در روزهای جمعه از ساعت هفت تا هفت و نيم عصر به وقت افغانستان، دونیم تا سه بعد از ظهر به وقت گرينويچ در برنامه های شامگاهی بی بی سی برای افغانستان پخش می شود.

شما می توانيد در هنگام پخش اين برنامه، با شماره تلفن 00442078360331 تماس بگيريد و پرسش های تان را به طور مستقيم با مهمانان برنامه در هر هفته مطرح کنيد.

پرسش هـــای تان را از مهمان برنامه، از طـــريق ايميل dari@bbc.co.uk نيز می توانيد ارسال کنيد.

لیلی: بهانه ای برای گفتن.

nawaedil — Fri, 26 Dec 2008 09:15:15 GMT

بیا نیشتر بزن لیلی

بیا تو رگ رگم را پاره کُن، نیشتر بزن، لیلی!

دلت گر یخ نَشُد: از سر بزن، بیشتر بزن، لیلی!

دگر این نعش سرگردان شده بار ِ سر ِ دوشم

شَقش کُن، بند - بندش کُن، بزن! خنجر بزن، لیلی!

تمام لحظه های هستی ام مرگ است و جان کندن

تمامش کُن! به قتلم آستین را بَر بزن، لیلی!

جهادی شو، گمانم کُن چو شهر کابل و آنگاه:

به موشک شرق و غرب و سینه ی « قنبر » بزن، لیلی!

« حلالم » کُن، برقصانم ز بعد ِ سر جدا کردن

به روغن داغ گردانم، به رگ: اخگر بزن، لیلی!

نپُرس از « قاف » و « کاف » من، چه فرقی می کند ظالم!

چَکُش بردار با میخ و به پا و سر بزن، لیلی!

برای طرح مرگ من به دنبال چه الهامی!؟

سری تا گندهارا و گهی لوگر بزن، لیلی!

سرم را که به پایت سالها سائیده می رفتم

به سبک و شیوه ی نابِ « مُلا عمر » بزن، لیلی!

بپوشانم تو « دست دوزیِ » دست دشمن ما را

کلید انفجارم را، الله اکبر! بزن، لیلی !

نمُردم، در کنار جاده یا جایی که می خواهی

ببندم، رو به خاکم کن... و بعدن سر بزن، لیلی!

سلیمان دیدار شفیعی

۲۵/۱۲/۲۰۰۸

5 جدی 1387

۱- « بعدن » = بعدأ