در این دو :
ادبیات بی ادبیات !
حُرمت کلامش از شما
ما بی ادب تشریف داریم !
سادو ، گدا و دَلقک و هم جادوگر شدی
موجود کوه ی قاف ، عجیب و دگر شدی
با زرق و برق و تاج و طلا و کلاه ی خود
ای رهبر بُزرگ ! تو هم مُفته خر شدی
***
به دو تابعیته !
تو دیگر از خود و از من نمیشی
حصار ِ عفت ِ دامن نمیشی
حرام... ! با دو نام و هم دو پاسپورت
تو که فرزند این میهن نمیشی !
به « ترمینولوجست » های ملی !
اگر « فرهنگ » را « کلتور » گویی
برای گفتنش هم زور گویی
دلم بر بعدِ چند سالت بسوزد
که « ممی » را به جای « مور » گویی
***
اگر « دانش » و « گاه » اش در دری است
به « دانشگاه » ی ما همباوری است
نگار خانه ، نه اینکه « گالری » است :
همین دَین ِ زبان ِ مادری است
***
زبان مادری را خوب سُفتم
به جز دری زبانی را نگفتم
دلت جاسوس ، دلت دیوانه خوانی
نگفته گفته را آخر که گفتم !
***
گویش های ملی
عجب شهر و عجب « شار » و عجب جا
Where am I ، زرا تم بی تو آجا
به « گاه » گفتن مرا جرم « هی » عزیزم !
زبان از من ولی واکش د بل چا
« شار » : به زبان پشتو و به لهجه ی مردم کندهار به « شهر » می گویند.
« زرا تم بی تو آجا » : اردو : یعنی « تو هم بیا ».
« هی » : اردو : یعنی « است ».
« واک » : پشتو : اختیار
« د بل چا » : پشتو : از کسی دیگر.
