ترا انگار ترسی از خدا نیست
که چشم تو به فرش زیر پا نیست
کمی آهسته تر رد شو ، عزیزم !
دل من جاده ی شهر شما نیست
۳۰ سنبله
دانشگاه ی کابل
وقتی کــــــه به من غـــزل غـــزل میشی تو
مــفهـــوم ِ طـــــــراوت ِ حَـــــمــــل میشی تو
دنیا همه از فــقــــــر اگــــــر مـــی میــرنــد
بـــر سفــره ی من نــــان و عسل میشی تو
از فــلسفه تـــا دیــــن و بـــه آئین ِ نــــوین
مــــــوجـــــــود ِ مـــقــدس ِ اول میــشی تو
تشبیه تـــــو کــــفر است بــــه موجود اول
مَـعبــود ِ دگــــــر حـــــــد اقـــــــل میشی تو
کــــافـــــــر شده ام بــــاز ... ولا حول ولا
تکــــفـــیــــر مـــن از روز ِ ازل میشی تو
تـــا بــــــنـــــده شوم بــــــاز خـــدا را یـــابم
در بــــیــن مـــن و خـــــــــدا خَلَل میشی تو
***
توجیه
آن کو ؟ ز خیالی، ز غمی رست، بگو !
دل را بـــه تــمنـــای کس نبست ، بگو !
معبود کس خدا و کسی را دو چشم کس
بی دین درین هستی کسی هست ؟ بگو !
سلیمان دیدار شفیعی
کابل، افغانستان
سنبله ۱۳۸۷
به طرز نو ، جدایش می نویسم
دو بیتی ( ی ) برایش می نویسم
به کفرم گر نگیرد آسمان ها
قدیس و هم خدایش می نویسم
