نوای دل
اینکه شبیه او به عالم نمی شود × نامش دل منست که آدم نمی شود


نویسنده : سلیمان دیدار شفیعی ; ساعت 9:21 روز شنبه بیست و هشتم تیر 1393

در کوتاهه ها نمی گنجی
باید مولانا شد و
تو را مثنوی سرود.

سلیمان دیدار شفیعی





نویسنده : سلیمان دیدار شفیعی ; ساعت 21:32 روز دوشنبه بیست و سوم تیر 1393

هیچ عشقی منطق ندارد

این شوکران را

باید بی فلسفه نوشید


"سلیمان دیدار شفیعی"





نویسنده : سلیمان دیدار شفیعی ; ساعت 13:21 روز پنجشنبه نوزدهم تیر 1393

ع عشق را بردار
هرچه ماند
همانت هستم، نازنین!

س.د.ش





نویسنده : سلیمان دیدار شفیعی ; ساعت 13:16 روز پنجشنبه نوزدهم تیر 1393

خیانت کرده ای با رای مردم
نمی ترسی تو از غوغای مردم
به خشم آید اگر این جنبش حق
نشانت می دهد معنای مردم

س.د.ش
(غنی نامه) برگِ چهار





نویسنده : سلیمان دیدار شفیعی ; ساعت 13:15 روز پنجشنبه نوزدهم تیر 1393

گور پدر منطق
به جعلم
ثابت می سازم
که "نخستین متفکر جهانم".

 س.د.ش
(غنی نامه) برگ سوم.





نویسنده : سلیمان دیدار شفیعی ; ساعت 13:14 روز پنجشنبه نوزدهم تیر 1393

معده اش نیست
نمیتوان به هضم تقلب
امیدوار بود

س.د.ش
(غنی نامه) برگِ دوم





نویسنده : سلیمان دیدار شفیعی ; ساعت 13:13 روز پنجشنبه نوزدهم تیر 1393

کافیست "غنی" باشی و "کاندید"
گوسپند که هیچ
جنیات هم
برایت رای می ریزند.

 س.د.ش
(غنی نامه) برگِ نخست





نویسنده : سلیمان دیدار شفیعی ; ساعت 21:54 روز شنبه هفتم تیر 1393

مُفت نخند!
خدا
هر دهنی را زیبا نیافریده

س. دیدار شفیعی
7-4-1392





نویسنده : سلیمان دیدار شفیعی ; ساعت 9:40 روز دوشنبه پانزدهم اردیبهشت 1393

از نقطه سر خط آغاز می یابیم

بی هیچ حرفی

در ته ی خط

با نقطه ای: پایان

سطور زندگی مان

گُنگ ترین پاراگراف تاریخ اند

که به درد هیچ خوانشی نمی خورند


سلیمان دیدار شفیعی

93/2/15





نویسنده : سلیمان دیدار شفیعی ; ساعت 11:36 روز شنبه دوم شهریور 1392

مهم نیست در کجای فاجعه ام
چشمانت
اتفاقی بود
که نباید می افتاد

س.د. شفیعی
2/6/1392
24 آگست 2013




نویسنده : سلیمان دیدار شفیعی ; ساعت 11:42 روز چهارشنبه نهم مرداد 1392

دیری ست شعر، دردهایم را فریاد نمی زند. روحم را بخشیدم به ترانه تا مگر سُر و تالش، نفسی شود برای تمام بی نفسی هایم.به بانوان سرزمینم!

زن را مریم می گویند و فاطمه، حوا می گویند و آمنه؛ اما من، نمی بینم او را جز موجود آتش نشین، که در آتش زاده می شود، در آتش می زیید و در آتش، می میرد.
بانوی آتش نشین!
وقتی تمام عمرت شب است، چگونه روزی را که به نامت کرده اند، تبریک گویم!

بانوی آتش نشین
صدا و کمپوز:  آریانا سعید

شعر:           سلیمان دیدار شفیعی
موسیقی:     شهرام فرشید

این "دردنامه" در پیوند زیر قابل دریافت است. ببینید و بشنوید:

http://www.youtube.com/watch?v=Q_LWncSl8s4


بانوی آتش نشینم
زخم ناسور زمینم
بسکه درد و سوز و آهم
مرگ گوید آفرینم

                                من همینم، من همینم
                                دختر افغان زمینم
                                گرچه ناز و نازنینم
کَی جهان را مادرم من!
بارِ دوشِ پسرم من
برده ام؛ چون همسرم من
خواهرم، دردِ سرم من
                                بانوی آتش نشینم
                                زخمِ ناسور زمینم
                                بد نوشت از بسکه بختم
                                حامی ام گردید به کینم
                                                              من همینم، من همینم
                                                              دختر افغان زمینم
                                                              گرچه ناز و نازنینم
تا دلم گوید که تنگم
می زند دنیا به سنگم
از خود و بیگانه یکجا
هر دو می آید به جنگم
                               بانوی آتش نشینم
                               زخم ناسور زمینم
                               سوژه ی سنگسار خلقم
                               ننگ عرفم، داغ دینم
                                                              من همینم، من همینم
                                                              دختر افغان زمینم
                                                              گرچه ناز و نازنینم
همچو آهوی گریزان
در حریم گرگ و شیران
می زند آن یک به چنگال
میدرد این یک به دندان
                               بانوی آتش نشینم
                               زخم ناسور زمینم
                               هر قدم در هر مسیرم
                               دیو و دد اندر کمینم
                                                              من همینم، من همینم
                                                              دختر افغان زمینم
                                                              گرچه ناز و نازنینم

                                                     سلیمان دیدار شفیعی





نویسنده : سلیمان دیدار شفیعی ; ساعت 11:9 روز شنبه سیزدهم آبان 1391

بالِ غرور من، احساسی ست برای بهاوی و نیکپا که بعد از آخرین مبارزه ی بهاوی، میان ساعت 2:00 و 3:30 سحر سروده شده است. فی البداهه گونه بود. فرصتی زیادی برای غور و تعمق بر این سروده نبود و نیست، و از جانبی هم چندان متمایل به دست زدن در آن نیستم؛ چون هر بند این سروده را مدیون همان لحظاتی ام که اشک می ریختم و این دو قهرمان را در ذهنم در روبرویم نشانده بودم و برای شان هی میگفتم. شاید هنوز هم نتوانسته ام آن احساس را آنگونه که بود و است، بیان کنم؛ اما هر چه است، برای تقدس و قدسیت همان لحظه دوستش دارم. این لحظه مستدام باد و جاویدان!ـ



بالِ غرور من!ـ

پرواز می‏‏‏دهی تو مرا تا کرانه‏ ها

تا آبیِ بلند

تا اوجِ افتخار

هرچند در مسیر تو است

کوه و سنگ و خار.ـ

 

بالِ غرور من!ـ

گرچه درین قفس

هر لحظه، هر زمان:ـ

تیغی به شاهرگِ احساس می‏کشند ـ

گرچه قناری‏ها:ـ

بی بال و بی پر اند

محکوم درد و مرگ و فنا می‏شوند و بند

اما تو سربلند:ـ

پرواز می‏کنی و مرا اوج می‏دهی

این عزم و رزم و همت ‏ات آید مرا پسند.ـ

 

بالِ غرور من!ـ

دیری‏ ست ملت‏ ات

به جولانگه‏ ی حیات

هر روز مِیرد و به سرش خاک می‏شود

بی بال و بی فضا

بی حامی و جامانده و افتاده، بی دعا

پیوند می خورد به جمع مرده و ممات

اما تو می‏ پری و مرا اوج می‏دهی

اینگونه من دوباره ز تو زنده می‏شوم

نازم به شهپرت!ـ

 

دیری‏ ست که مسیر تو را سنگ چیده اند

با فکر اینکه باز

خسته کنند تو را:ـ

این دیو، این سگان؛

اما تو می‏روی

با پای داغدار و هزار زخم در روان

تا راه را کنی به من و بعدِ من نشان

نازم به غیرت‏ ات!ـ

 

پرغوی های عصر و دوصد دیو بدسگال

همخانه‏ ی تو است

ویرانه تر از هر چه که ویرانه تو بینی

کاشانه‏ ی تو است

اما غرور آن،ـ

شان و شکوه و عزت و نام و سرور آن:ـ

از همت جانانه‏ ی تو است

نازم به بودنت!ـ

 

ابلیس در کنار من هر دم نفس کشد

داغ و جهنمی

هر ذره‏‏ از خودم که با من برابر است،ـ

خواهر، برادر است

دارد به قصدِ جان من از قبل دشمنی

گرچه درین دیار

نتابد ز روزَنَش

صلح و صفا و عشق

و یا مهر و روشنی

اما غرور من!ـ

شان و شکوه و عزت و نام و سرور من!ـ

با اینهمه بلا و جراحت که بر تنی،ـ

بی بال و بی پری ـ

این آسمان، بلند نباشد برای ما

وقتی که با تو ام، وقتی که با منی

 

سلیمان دیدار شفیعی

کابل

یازدهم اگوست 2012

21 اسد 1391

ساعت 3:20 سحر

 





نویسنده : سلیمان دیدار شفیعی ; ساعت 22:21 روز شنبه دهم تیر 1391

این فکرهای خوب شما بد رقم بد است

یعنی درون کله ی تان خیلی گد- ود است

بگذار تا به فهم شما ساده تر شود

آغا! به عقل و مغزِ شما گُه مُه گد است

گپی عجیب نیست که دنیا زیر و روست

وقتی که چشمهای شما، غارِ مقعد است

داری چه کار می کنی؟ داری چه کار... که:ـ

شرم و عرق به صورتِ شیطانِ ارشد است

هر چه که از تو است قرآن و مقدس است

هر چه که از من است، چرا ضد یا رد است؟

تصویر تو به ذهن و دلم، یک برادر است

تصویر من به ذهن و دلت، آخ!... جسد است؟

تا بوده ام به حفظ تو "یاسین" خوانده ام

گردن زدی مرا، دلیل؟ خیلی مُرتَد است!ـ

محسوب کی شوی تو حتا مثلِ آدمی

وقتی لگامِ عقلِ تو خر پُشتِ سرحد است

آدم که نیستی ولی خرگریی تو

دارم یقین که درصدِ آن: صد در صد است

 

سلیمان دیدار شفیعی

09/03/2012





نویسنده : سلیمان دیدار شفیعی ; ساعت 2:39 روز دوشنبه بیست و یکم آذر 1390

به خاطر کسب مقام نایب قهرمانی جنوب آسیا توسط تیم ملی فوتبال افغانستان


 

گول زدم هموطن !
می بینی؟!
پاهایم تنها برای بالا رفتن به کوه نیست
برای لگد زدن نیست
برای بردن نعش ات نمی روند دگر
اما می دوند برایت
تُند تُند
تا نفس بکشند
گرمی آرزوی هایت را-
سبزی فرشها.
و محو کند
سیاهی روزگارت را-
گامهایم.

برایت می دوم
فرش تا فرش
مُلک تا مُلک
شهر تا شهر
هرچند تشنه ام
هرچند گرسنه ام
هرچند کفشهایم
عاریتی ست از دشمن
اما می دوم
تُند تُند
و با گول-
می بندم این دروازه ها را
به رگبار
تا گُل بکارند دور نامت را
و سر بسایند
پای شانت را


سلیمان دیدار شفیعی

یازدهم دسامبر 2011

انقره، ترکیه





نویسنده : سلیمان دیدار شفیعی ; ساعت 2:30 روز دوشنبه بیست و یکم آذر 1390


شلیک می کنم

به زمین

به آسمان

اما خودم

به دوش خودم نعش می شوم


سلیمان دیدار شفیعی





نویسنده : سلیمان دیدار شفیعی ; ساعت 2:28 روز دوشنبه بیست و یکم آذر 1390

صد چراگاه را به نامت می کند

تا ببلعد خوب چاقت می کند

این سگِ سرمایه بعد از خوردنت

گُه کرده زیر خاکت می کند


س.د.ش

11/12/2011





نویسنده : سلیمان دیدار شفیعی ; ساعت 2:24 روز دوشنبه بیست و یکم آذر 1390

بویش کن!ـ

شاید بر تقدس ملا حرفی زده باشد

راستی!ـ

کارت که تمام شد

قبایش را به مسجد ببر

لکه های بکارت دختر ده ساله را شُسته ام


س.د.ش

24/1/2011





نویسنده : سلیمان دیدار شفیعی ; ساعت 2:22 روز دوشنبه بیست و یکم آذر 1390

می کاوم

به عمق دلخواهم نمی رسم

هنوز مجهولم

و بر تیغ شکاکیت گام می زنم..ـ

خودم را، نه خدا را

زندگی:

برزخی ست که اکنون در آن خوشم


س.د.ش

27/3/2011





نویسنده : سلیمان دیدار شفیعی ; ساعت 11:6 روز یکشنبه سوم بهمن 1389

وقتی عقرب روز را نیش زد

مادرم چشمانی بود

که فاصله ی درب کوچه

تا ساعت اتاق نشیمن را

صد بار جان کند

صبح، وقتی پدر گفت:(بخیر بیایی)

دهانش بوی بد می داد

و عینک اش ترسیده بود

روزنامه ها

(طالب) را اینجا هنوز درشت می نویسند.


سلیمان دیدار شفیعی

کابل افغانستان






نویسنده : سلیمان دیدار شفیعی ; ساعت 14:31 روز دوشنبه سیزدهم دی 1389

شعرت سرودند

هزاران سال

اما بکارت تشبیه ات:

تقدسی که ذهن کاشف هیچ بیتی آنرا لمس نکرد

و چشم و مو و اندامت:

دخترانی که با خلوت هیچ شاعری همبستر نشد.

میدانم

جنین همشکل ات

تا هزاران سال دیگر

آیه ی (الست) را در بطن زبان نمی خواند

و این شب نشیانانِ شعر و دفتر و سیگار

هزاران سال دیگر

نرگس و مار و سرو را

از حافظ و سعدی و بیدل

می دزدند

تا چشم و مو و اندامت را

به هزاران سال پیش (پارسل) کنند

اما من...

تشبیه ی ناسروده ی دارم تا آسمان را بر آشفته سازم

و شاعر را مشرک...

نه! کافر.

نازنین!

تا مسلمانم

صبور این صبوری باش

و بگذار من نیز نقب زنم زمان را

به عقب

به هزاران سال پیش

به حافظ و سعدی و بیدل

و نرگس و مار و سرو را

برای گفتن ات بدزدم

و پای باسی ترین شعر زمان

مسلمان بودنم را امضا کنم

نه شاعر بودن را.


س.د.شفیعی

17/12/2010