X
تبلیغات
نوای دل

نوای دل
اینکه شبیه او به عالم نمی شود × نامش دل منست که آدم نمی شود


نویسنده : سلیمان دیدار شفیعی ; ساعت 11:36 روز شنبه دوم شهریور 1392

مهم نیست در کجای فاجعه ام
چشمانت
اتفاقی بود
که نباید می افتاد

س.د. شفیعی
2/6/1392
24 آگست 2013




نویسنده : سلیمان دیدار شفیعی ; ساعت 11:42 روز چهارشنبه نهم مرداد 1392

دیری ست شعر، دردهایم را فریاد نمی زند. روحم را بخشیدم به ترانه تا مگر سُر و تالش، نفسی شود برای تمام بی نفسی هایم.به بانوان سرزمینم!

زن را مریم می گویند و فاطمه، حوا می گویند و آمنه؛ اما من، نمی بینم او را جز موجود آتش نشین، که در آتش زاده می شود، در آتش می زیید و در آتش، می میرد.
بانوی آتش نشین!
وقتی تمام عمرت شب است، چگونه روزی را که به نامت کرده اند، تبریک گویم!

بانوی آتش نشین
صدا و کمپوز:  آریانا سعید

شعر:           سلیمان دیدار شفیعی
موسیقی:     شهرام فرشید

این "دردنامه" در پیوند زیر قابل دریافت است. ببینید و بشنوید:

http://www.youtube.com/watch?v=Q_LWncSl8s4


بانوی آتش نشینم
زخم ناسور زمینم
بسکه درد و سوز و آهم
مرگ گوید آفرینم

                                من همینم، من همینم
                                دختر افغان زمینم
                                گرچه ناز و نازنینم
کَی جهان را مادرم من!
بارِ دوشِ پسرم من
برده ام؛ چون همسرم من
خواهرم، دردِ سرم من
                                بانوی آتش نشینم
                                زخمِ ناسور زمینم
                                بد نوشت از بسکه بختم
                                حامی ام گردید به کینم
                                                              من همینم، من همینم
                                                              دختر افغان زمینم
                                                              گرچه ناز و نازنینم
تا دلم گوید که تنگم
می زند دنیا به سنگم
از خود و بیگانه یکجا
هر دو می آید به جنگم
                               بانوی آتش نشینم
                               زخم ناسور زمینم
                               سوژه ی سنگسار خلقم
                               ننگ عرفم، داغ دینم
                                                              من همینم، من همینم
                                                              دختر افغان زمینم
                                                              گرچه ناز و نازنینم
همچو آهوی گریزان
در حریم گرگ و شیران
می زند آن یک به چنگال
میدرد این یک به دندان
                               بانوی آتش نشینم
                               زخم ناسور زمینم
                               هر قدم در هر مسیرم
                               دیو و دد اندر کمینم
                                                              من همینم، من همینم
                                                              دختر افغان زمینم
                                                              گرچه ناز و نازنینم

                                                     سلیمان دیدار شفیعی





نویسنده : سلیمان دیدار شفیعی ; ساعت 11:9 روز شنبه سیزدهم آبان 1391

بالِ غرور من، احساسی ست برای بهاوی و نیکپا که بعد از آخرین مبارزه ی بهاوی، میان ساعت 2:00 و 3:30 سحر سروده شده است. فی البداهه گونه بود. فرصتی زیادی برای غور و تعمق بر این سروده نبود و نیست، و از جانبی هم چندان متمایل به دست زدن در آن نیستم؛ چون هر بند این سروده را مدیون همان لحظاتی ام که اشک می ریختم و این دو قهرمان را در ذهنم در روبرویم نشانده بودم و برای شان هی میگفتم. شاید هنوز هم نتوانسته ام آن احساس را آنگونه که بود و است، بیان کنم؛ اما هر چه است، برای تقدس و قدسیت همان لحظه دوستش دارم. این لحظه مستدام باد و جاویدان!ـ



بالِ غرور من!ـ

پرواز می‏‏‏دهی تو مرا تا کرانه‏ ها

تا آبیِ بلند

تا اوجِ افتخار

هرچند در مسیر تو است

کوه و سنگ و خار.ـ

 

بالِ غرور من!ـ

گرچه درین قفس

هر لحظه، هر زمان:ـ

تیغی به شاهرگِ احساس می‏کشند ـ

گرچه قناری‏ها:ـ

بی بال و بی پر اند

محکوم درد و مرگ و فنا می‏شوند و بند

اما تو سربلند:ـ

پرواز می‏کنی و مرا اوج می‏دهی

این عزم و رزم و همت ‏ات آید مرا پسند.ـ

 

بالِ غرور من!ـ

دیری‏ ست ملت‏ ات

به جولانگه‏ ی حیات

هر روز مِیرد و به سرش خاک می‏شود

بی بال و بی فضا

بی حامی و جامانده و افتاده، بی دعا

پیوند می خورد به جمع مرده و ممات

اما تو می‏ پری و مرا اوج می‏دهی

اینگونه من دوباره ز تو زنده می‏شوم

نازم به شهپرت!ـ

 

دیری‏ ست که مسیر تو را سنگ چیده اند

با فکر اینکه باز

خسته کنند تو را:ـ

این دیو، این سگان؛

اما تو می‏روی

با پای داغدار و هزار زخم در روان

تا راه را کنی به من و بعدِ من نشان

نازم به غیرت‏ ات!ـ

 

پرغوی های عصر و دوصد دیو بدسگال

همخانه‏ ی تو است

ویرانه تر از هر چه که ویرانه تو بینی

کاشانه‏ ی تو است

اما غرور آن،ـ

شان و شکوه و عزت و نام و سرور آن:ـ

از همت جانانه‏ ی تو است

نازم به بودنت!ـ

 

ابلیس در کنار من هر دم نفس کشد

داغ و جهنمی

هر ذره‏‏ از خودم که با من برابر است،ـ

خواهر، برادر است

دارد به قصدِ جان من از قبل دشمنی

گرچه درین دیار

نتابد ز روزَنَش

صلح و صفا و عشق

و یا مهر و روشنی

اما غرور من!ـ

شان و شکوه و عزت و نام و سرور من!ـ

با اینهمه بلا و جراحت که بر تنی،ـ

بی بال و بی پری ـ

این آسمان، بلند نباشد برای ما

وقتی که با تو ام، وقتی که با منی

 

سلیمان دیدار شفیعی

کابل

یازدهم اگوست 2012

21 اسد 1391

ساعت 3:20 سحر

 





نویسنده : سلیمان دیدار شفیعی ; ساعت 22:21 روز شنبه دهم تیر 1391

این فکرهای خوب شما بد رقم بد است

یعنی درون کله ی تان خیلی گد- ود است

بگذار تا به فهم شما ساده تر شود

آغا! به عقل و مغزِ شما گُه مُه گد است

گپی عجیب نیست که دنیا زیر و روست

وقتی که چشمهای شما، غارِ مقعد است

داری چه کار می کنی؟ داری چه کار... که:ـ

شرم و عرق به صورتِ شیطانِ ارشد است

هر چه که از تو است قرآن و مقدس است

هر چه که از من است، چرا ضد یا رد است؟

تصویر تو به ذهن و دلم، یک برادر است

تصویر من به ذهن و دلت، آخ!... جسد است؟

تا بوده ام به حفظ تو "یاسین" خوانده ام

گردن زدی مرا، دلیل؟ خیلی مُرتَد است!ـ

محسوب کی شوی تو حتا مثلِ آدمی

وقتی لگامِ عقلِ تو خر پُشتِ سرحد است

آدم که نیستی ولی خرگریی تو

دارم یقین که درصدِ آن: صد در صد است

 

سلیمان دیدار شفیعی

09/03/2012





نویسنده : سلیمان دیدار شفیعی ; ساعت 2:39 روز دوشنبه بیست و یکم آذر 1390

به خاطر کسب مقام نایب قهرمانی جنوب آسیا توسط تیم ملی فوتبال افغانستان


 

گول زدم هموطن !
می بینی؟!
پاهایم تنها برای بالا رفتن به کوه نیست
برای لگد زدن نیست
برای بردن نعش ات نمی روند دگر
اما می دوند برایت
تُند تُند
تا نفس بکشند
گرمی آرزوی هایت را-
سبزی فرشها.
و محو کند
سیاهی روزگارت را-
گامهایم.

برایت می دوم
فرش تا فرش
مُلک تا مُلک
شهر تا شهر
هرچند تشنه ام
هرچند گرسنه ام
هرچند کفشهایم
عاریتی ست از دشمن
اما می دوم
تُند تُند
و با گول-
می بندم این دروازه ها را
به رگبار
تا گُل بکارند دور نامت را
و سر بسایند
پای شانت را


سلیمان دیدار شفیعی

یازدهم دسامبر 2011

انقره، ترکیه





نویسنده : سلیمان دیدار شفیعی ; ساعت 2:30 روز دوشنبه بیست و یکم آذر 1390


شلیک می کنم

به زمین

به آسمان

اما خودم

به دوش خودم نعش می شوم


سلیمان دیدار شفیعی





نویسنده : سلیمان دیدار شفیعی ; ساعت 2:28 روز دوشنبه بیست و یکم آذر 1390

صد چراگاه را به نامت می کند

تا ببلعد خوب چاقت می کند

این سگِ سرمایه بعد از خوردنت

گُه کرده زیر خاکت می کند


س.د.ش

11/12/2011





نویسنده : سلیمان دیدار شفیعی ; ساعت 2:24 روز دوشنبه بیست و یکم آذر 1390

بویش کن!ـ

شاید بر تقدس ملا حرفی زده باشد

راستی!ـ

کارت که تمام شد

قبایش را به مسجد ببر

لکه های بکارت دختر ده ساله را شُسته ام


س.د.ش

24/1/2011





نویسنده : سلیمان دیدار شفیعی ; ساعت 2:22 روز دوشنبه بیست و یکم آذر 1390

می کاوم

به عمق دلخواهم نمی رسم

هنوز مجهولم

و بر تیغ شکاکیت گام می زنم..ـ

خودم را، نه خدا را

زندگی:

برزخی ست که اکنون در آن خوشم


س.د.ش

27/3/2011





نویسنده : سلیمان دیدار شفیعی ; ساعت 11:6 روز یکشنبه سوم بهمن 1389

وقتی عقرب روز را نیش زد

مادرم چشمانی بود

که فاصله ی درب کوچه

تا ساعت اتاق نشیمن را

صد بار جان کند

صبح، وقتی پدر گفت:(بخیر بیایی)

دهانش بوی بد می داد

و عینک اش ترسیده بود

روزنامه ها

(طالب) را اینجا هنوز درشت می نویسند.


سلیمان دیدار شفیعی

کابل افغانستان






نویسنده : سلیمان دیدار شفیعی ; ساعت 14:31 روز دوشنبه سیزدهم دی 1389

شعرت سرودند

هزاران سال

اما بکارت تشبیه ات:

تقدسی که ذهن کاشف هیچ بیتی آنرا لمس نکرد

و چشم و مو و اندامت:

دخترانی که با خلوت هیچ شاعری همبستر نشد.

میدانم

جنین همشکل ات

تا هزاران سال دیگر

آیه ی (الست) را در بطن زبان نمی خواند

و این شب نشیانانِ شعر و دفتر و سیگار

هزاران سال دیگر

نرگس و مار و سرو را

از حافظ و سعدی و بیدل

می دزدند

تا چشم و مو و اندامت را

به هزاران سال پیش (پارسل) کنند

اما من...

تشبیه ی ناسروده ی دارم تا آسمان را بر آشفته سازم

و شاعر را مشرک...

نه! کافر.

نازنین!

تا مسلمانم

صبور این صبوری باش

و بگذار من نیز نقب زنم زمان را

به عقب

به هزاران سال پیش

به حافظ و سعدی و بیدل

و نرگس و مار و سرو را

برای گفتن ات بدزدم

و پای باسی ترین شعر زمان

مسلمان بودنم را امضا کنم

نه شاعر بودن را.


س.د.شفیعی

17/12/2010





نویسنده : سلیمان دیدار شفیعی ; ساعت 12:25 روز یکشنبه هفتم آذر 1389


ز اوج قله ها بینی؟

به این افتاده در اعماق؟

به مردمان چشمت گو

که عمقِ این سقوطم را

فقط اشکی که زیر پا شده، داندـ

 

س.د.شفیعی

1389/8/18

9/11/2010





نویسنده : سلیمان دیدار شفیعی ; ساعت 8:45 روز یکشنبه سی ام آبان 1389


باد هم مایه ی تحقیر من است

تا به تشبیه برسم

دستِ بی باکِ او

عفت موی ترا لمس کند.


س.د.ش

کابل

89/8/18

9/11/2010

 





نویسنده : سلیمان دیدار شفیعی ; ساعت 11:37 روز چهارشنبه نوزدهم آبان 1389

من و شعر:

دو ذاتِ متضادِ هم

برای گفتن ات وحشیانه درگیریم.

نه می زاید غزل از من

نه «بیدل» آنچنانی بود تا تقلید می کردم.

تو از جنس کدامین آسمانهایی

که در وصفِ جلال تو

جبین واژه ها

ساید زمینم را؟؟؟


 

سلیمان دیدار شفیعی

1389/8/18

09/11/2010

 





نویسنده : سلیمان دیدار شفیعی ; ساعت 13:43 روز سه شنبه بیستم مهر 1389

نشستم در کنار یادهایت پیر گردیدم

بدان دختر که من هرگز گناهت را نبخشیدم

تو در آغوش گرم خود برایم زنده گی دادی

و مرگی را که بعد از تو به هر یادِ تو می دیدم

برایت شب دعا کردم، غزل گفتم، خدا شاهد:

ترا با هر غزل در روح خود من سخت نالیدم

تو عرش اعتقاد و منبع الهام شعر من

و من:... مردی که از طاقِ دو چشمانِ تو اُفتیدم

اگر بر وعده ی روز جزا داری یقین، دختر!

دلیل کمزنی ات را ازت من خاد پُرسیدم  (***)


سلیمان دیدار شفیعی

18 میزان 1389

10.10.10


*: کمزنی=کم زدن=حقیر پنداشتن

*: ازت= مخفف (از تو)

*: خاد=خات= مخفف (خواهد)






نویسنده : سلیمان دیدار شفیعی ; ساعت 21:36 روز چهارشنبه بیست و سوم تیر 1389

 

شرمنده ات ای میهن!


ذهـنِ کثیف و هستیِ مــردار تا هنوز

آب و غـذای مغز ما نصوار تا هنوز

دنیا به بام و عرش خدا بوسه می زند

مـا روی شاخِ گــاو گــرفـتار تا هنوز


سلیمان دیدار شفیعی

14 جولای

سنگاپور





نویسنده : سلیمان دیدار شفیعی ; ساعت 13:41 روز دوشنبه دوم فروردین 1389

سلام!

سال نو خورشیدی، این یادگار تمدن کُهن و سه هزار ساله یی جمشیدی، بر تمام وارثان و فرزندان آریانا و خراسان بزرگ و غیور، تبریک و تهنیت باد.

 

دوستان عزیز!

دوباره بعد از قرنی به خانه‏‏ ی احساسم سر زدم. این روزمره‏ گی های دست و پا گیر، نمی‏گذارد آدمِ درونم را به حرف بکشم و با او خلوت کنم.

چند بیت از این غزل را، قبلن: آنزمان که بیشتر شاعر بودم تا آدم، نبشته بودم، نمی‏دانم چی شد که تکمیل شد.

تقدیمش می‏کنم به آنکه تمام شاعرانه‏‏ گی هایم را به پاهایش ریخته‏ ام؛ چون انگیزه ‏ی سرایش و مصدر زایش همان چند بیت نخست هم اوست.


به بی‏ مانندم!


من بدهکارم به چشمانِ تو از روزِ ازل

کی توان پرداخت این دینِ ترا با یک غزل

هندِ چشمانِ تو صد «بیدل» اگر هم پَروَرَد

می‏شوند عاجز به وصف ‏ات، نازنینِ بی ‏مثل!

مانده‏ ام بارِ دگر درمانده از تشبیه ‏ی تو

چی نویسم تا شوی با این غزل ضرب ‏المثل؟

حافظ و سعدی نییم تا من به وصف ‏ات، نازنین!

صورت ‏ات را گُل بگویم، تازه‏ گی ‏ات را حمل

خال زیبایی که بر رخسارِ تو اُفتاده است

کی دهم آنرا چو حافظ با «دو ملکَت» در بدل

شاعر عصرم، ترا... چیز دگر باید کشم

لعنتم کن گر لب‏ ات را قند گویم یا عسل

تو نه مانند کسی و کس نمی‏ ماند به تو

لاشریکت خلق کرده خالق من در ازل


سلیمان دیدار شفیعی

کابل، افغانستان





نویسنده : سلیمان دیدار شفیعی ; ساعت 15:24 روز شنبه بیست و سوم آبان 1388



می‏گویند: شرین‏ترین و پُرخاطره‏ ترین مرحله ‏ی زندگی انسان، دوران نامزدی او‏ست.

رفتم تا این مرحله را به تجربه بنشینم.

بعد از چند سال عاشقی، دلهره، اضطراب، حسادت‏ها، بی‏قراری و بی‏خوابی، سر انجام دیروز، تمام هست و بودم را به حلقه ‏ای بستم که اکنون درخشش‏ اش: زیباترین لحظه‏ ها را در زندگی‏ ام رقم می‏زند. عشق: دام ملکوتی است. اقلن (اقلاً) یک بار هم که شده، خود را در این دام بیاندازید و ببندید.

ممنون از تمام دوستانی که حضور یافتند و ممنون از یاران و عاشقانی که حضور نداشتند، اما در آنجا، نفس کشیدند و این محفل را به پُرخاطره‏ ترین روز در زندگی‏ ام مبدل ساختند.    

این هم تحایفی از بزرگمردانی که عشق و زنده‏گی را برایم آموختند و این رویداد بزرگ زنده‏گی‏ام را را با اینکه حضور نداشتند، رنگین و به قول فرهاد دریا (عشقی) ساختند:


     Normal 0 false false false EN-US X-NONE AR-SA

   بارق شفیعی

  هانور، جرمنی

 

زان پیش کاید از پس مُرداد مهرگان

بر شاخه ‏ی بُلند یکی گُلبن جوان

گل غنچه‏ های تازه‏ ی اُمید سر کشید،

                                    هرگز گزندِ بادِ مخالف بر آن مباد!...

هر برگ‏اش آیتی‏ ست،

آیت: عنایتی

کز لطف روزگار باشد روایتی،

                                    وز هستیِ پُر از شرف و عشق و افتخار!

یا رب همیشه باد شگوفان و بر مراد

«دیدار» با «بهشته» چنان غنچه‏ های شاد! 

 

بارق شفیعی

اکتوبر 2009

هانور جرمنی Normal 0 false false false false EN-US X-NONE AR-SA


نویسنده : سلیمان دیدار شفیعی ; ساعت 9:30 روز چهارشنبه ششم آبان 1388

 

برای کابل می تپم. از آن دور نشوید. ظالم خیلی درد می دهد


مسافر گشته ام، نزدم دلم نیست

همه حور و پری اما گلم نیست

خدایا! قصر و قیصار و جهانت

به خوبی گرد شهر کابلم نیست


س.د.شفیعی

۲۸ اکتوبر. سیم ریپ کمبودیا





نویسنده : سلیمان دیدار شفیعی ; ساعت 6:17 روز دوشنبه بیستم مهر 1388

 

دوباره جنگ و بربادی بخواهی

نه زیبایی، نه آبادی بخواهی

چنان بد بینی از این دُمکراسی

که آزادی ز آزادی بخواهی